Über Geschmack lässt sich nicht streiten. Und vor allem nicht über den unterschiedlichen Geschmack von Müttern und Töchtern. Gestern auf der Eppendorfer Landstraße : Ich...
"Die Männer beherrschen die Welt, und das ist der Grund, weshalb es ein so beschissenes Durcheinander ist."
Gordon Matthew Sumner,
besser bekannt unter dem Namen
Sting
In de School....
Montag, 12. Mai 2008
Jo, dor is
Danz up'd Deel.....
Glöv mi, dat gift nix Düwelaktigeres as en Kind ut sien
gewohnten Platz to nomen wo sien Frünn sit un sien Naawers un ok sien Schol. Un
denn möt dat Kind in een ganz annere Gegend un dormit ok in een ganz annere
School gahn.
So woar dat mit mi. Mien Öllern, de möt ut us Hus uttrecken
un in een Gegen gahn - so wiet vun allt wat ick kenn un ok leev.
Ick woar bet nun in een School blots för Deerns weest. De Jungs, jo, de woarn
nebenan in een annern Hus un wi glövt dat woar ok gau so.
Nix kannst mit den moken, de woarn all mall in de Birne.
Obers wi, de Deerns, vi kunnt so fin miteinander snacken und lachen und ne
Menge dum Tüg maken.
Inn School woarn wi ganz susen. Us Frollein Martensen segg,
dat mot „gesittet und mit Anstand" togaan. Un so weer dat ok. Wi möt no de
Pause us opstellen achter us Sitze un wenn't ton End kom möt wie een un een us
Frollein Martensen „Auf Wiedersehen" seggen un er de Hann schöddeln un een
„Knicks" moken. Un denn dörw wi inn Nomittag gaan. In de Frihiet so to seggen.
Nog in de Ferien güng mien Moder mit mi in de nee School un
meld mi dor an. Dat woar een neege School, modern ock lich un ock reen. Un denn
woar dor keen Gestank vunn Desinfektion un Bohnermilch. In düsse Ferien woar dat gräsig. All mien Frünn woarn
verswunnen un ick möt mi alleen begnögen in een fremde Umgebung. Doar dach ick
bi mi, wenn't blots die Schooltied wedder anfang do.
Denn woart so wiet. De erste Tach. Mien Moder kom nech mit,
det heff ick nech wullt. Mönsch, ick woar all 11 Joahr! Un denn mit Moder! Nee!
As ick de Stiegen no boben güng, woar do mit een Moal ne
ganz gräsige Musik. Dat woar Elvis mit sien Jailhouserock. Jo, ick kannte dat
Leed n beeten, obers in die ole School woar düsse Musik blots wat för
kriminelle. Frollein Martensen kunn Klavier speelen. Ganz zarte Lieder, hett se
seggt. För Kinnerohren mokt, hett se seggt.
Un nu süng Elvis. Un lud. Dat kom ut den Klassentimmer wo
ick nu rin schall.
Un det kom noch schlimmer. As ick dörch de Döör luscher, se
ick, dat de all Rock'n'roll danzen. Quer dörch den Saal. As een Dossen Höhners
de se nech mehr all har. Die Tische - so för veer Kinners - woarn an de Siet rückt, dor hett se mehr Platz in de Klasse. Un dor danzt blots nech nur Deerns, nee, ok de Bengels woarn dorbi. De
danzten as dull. Mit de Deerns.
Ick güng een poar Schritte in de Klasse. Een, villicht twe,
luscherten, wat ick woll dor will, obers keen een snack mit mi. De danzt all
wieder und jümmers doller geiht dat rund.
As Elvis fertig sungen har, kom nee annere Platte. De
Plattenspeeler steiht ob den Lehrer-Tisch. Een Lehrer kunn ick nich sehn.
Ick dacht ick beleew n Alpdröm. Mien Feut woarn meest
festwussen un ick kunn mi nech mehr bewegen. Mien Hart bullerte as doll. De
Tied woar lang obers denn kreeg ick een lütten Schlag op de Schulder.
„Na, büst du uss niege? Denn sett di man dor achtern hin."
Dat woar Herr Papenberg. de Lehrer. Utseihn deit he as wenn he sülben
inne School goahn müsst. So jung.
Ick möt mi to twee Deerns un een Jung setten. Dat giv dor
Vierer-Tische un de woarn all wedder in Reih upstellt, as Magie güng dat. So
fix.
Herr Papenberg segg to sien Deers un Jungs, dat se nett mit
mi weest schall för dat ick doch fremd bün. Ick heff keen Sprok mehr, dacht
ick. Un Herr Papenberg lot mi to Freden. Dat güng so een achter den annern
Dach. To Hus verkloar ick miene Öllern, dat ick mien Schooltied nu absluten
will.
„De danzt dor Rock'n'roll" segg ick empört. Obers de woarn
goar nich op mien Siet. Un so wat nenn sik Öllern!
As dat so wör, kunn ick mit miene 11 Joahr noch nech Slut
moken. Un so güng ick denn wedder to School.
Med de Tied gewöhn ick mi an manches. Un een Dach gev ick
ock ne Antwort up een Frog vunn Herrn Papenberg.
„Oh, se hett er Sprok wedder funnen", segg en Bengel un seih
mi inne Ogen. Dor flögen denn Schmetterlinge in mien Buk, woarför weet ick
domals nech. In de näste Pause kom een lütt Papeer in mien Hand dor steiht
„an oder ab von Uwe" schrewen. Ick weet nech, wat dat betüden schall ober de
annern Deers segg mi dat gau. Jau, Uwe is een netten Jung.
Ton Wiehnachtsfest heff ick med em in de Aula Rock'n'roll danzt.
